Afbeelding set van 2 Whittfield

Twee afbeeldingen, één gemeenschappelijke taal, en toch zijn ze beide op zichzelf staand. De eerste volgt een strakke, spiraalvormige draai in het midden: de linnenstof wordt naar binnen getrokken, gedraaid, vastgezet – een beweging die nooit is gestopt en toch stilstaat. De tweede afbeelding blijft ademen: de plooien openen zich vanuit het midden als een waaier naar buiten, rustiger in het ritme, bijna als een briesje bevroren in de stof. Beide hebben dezelfde crèmekleurige basislaag, dezelfde gestolde stoftextuur – en beide veranderen afhankelijk van de lichtinval. ’s Ochtends in schuin invallend licht lijken de plooien dieper, ’s avonds worden de verhoogde delen warmer.